در قرآن آمده يا به صورت خاص است چنان كه شيعه مىپندارند يا به وجه عام - چنان كه ما مىگوئيم - زيرا خدا مىگويد : « به راستى كسانى كه خدا و رسول او را بيازارند خدا در دنيا و آخرت ، ايشان را لعنت كرده است و هم مىگويد : توانيد بود كه اگر روى بگردانيد در زمين تباهى كنيد و روابط خويشاوندىتان را ببريد همان كساناند كه خدا لعنتشان كرده و كرشان كرده و ديدگانشان را كور كرده است » و نيز آيات ديگر كه اشتمال حكم آن بر ايشان را مىتوان سزاوارتر دانست تا ديگران . تا آخر سخن او كه بايد به كتابش بنگريد . نگاهى به دو فراز 1 - قرطبى پس از گزارش حديث رؤيا مىنويسد : در اين رؤيا عثمان و عمر بن عبد العزيز و معاويه داخل نيستند . ما نمىخواهيم در پيرامون اين خاصه خرجى كه وى روا داشته سخن دراز كنيم و در تعميم حكم عامى لب تر كنيم كه در احاديث ياد شده و نظاير آن - درباره ى عموم بنى اميه و بخصوص بنى ابى العاص جد عثمان - آمده نظير سخن پيامبر كه به - روايت صحيح از طريق بو سعيد خدرى رسيده : راستى كه پس از من خاندان من از دست امت من دچار كشتار و آوارگى خواهند شد و راستى كه سرسختترين توده‌هاى دشمن ما در برابر ما بنىاميه‌اند و بنى مغيره و بنى مخزوم ( 1 ) و نيز اين سخن او كه از راه بوذر رسيده : چون امويان به چهل تن رسند بندگان خدا را بردگان خويش مىگيرند و مال خدا را عطائى براى خويش ، و كتاب خدا را مايه اى براى تبهكارى ( 2 ) و نيز اين كه از طريق حمران بن جابر يمامى آورده‌اند پيامبر سه بار گفت : واى بر امويان - چنان كه در الاصابه - 1 / 353 آمده - گزارش بالا را ابن منده آورده است سيوطى نيز در الجامع الكبير - به گونه اى كه از تدوين يافته ى آن 6 / 39 ، 91

--> ( 1 ) مستدرك حاكم كه به صحت حديث نيز گواهى داده است ( 2 ) مستدرك حاكم 4 / 479 و به گونه اى كه در كنز العمال 6 / 39 مىخوانيم ابن عساكر نيز آن را آورده است .